Poirier przyznaje, że potrzebuje pomocy po nagraniu wideo, które aresztowało wirusy

Dustin Poirier publicznie przyznał, że potrzebuje pomocy po tym, jak wirusowe nagranie pokazało, jak jest pijany i stawia opór funkcjonariuszom podczas aresztowania na lotnisku w Atlancie. Weteran UFC i emerytowany zawodnik uznał to wydarzenie za punkt zwrotny, stwierdzając, że alkohol „zrujnował życie mojego ojca” i zobowiązując się do podjęcia „właściwych kolejnych kroków” dla swojej rodziny. Do aresztowania doszło w niedzielny wieczór na międzynarodowym lotnisku Hartsfield-Jackson w Atlancie, gdzie Poirier został zatrzymany po rzekomym spożyciu alkoholu i odmowie podporządkowania się organom ścigania.

Materiał filmowy z kamery Bodycam został później udostępniony w Internecie, wywołując powszechną dyskusję na temat wyzwań, jakie stoją przed emerytowanym sportowcem po karierze. po porażce przez nokaut w piątej rundzie z Maxem Hollowayem na UFC 302. Porażka ta zakończyła karierę, która obejmowała 37 walk zawodowych i dwa tymczasowe tytuły wagi lekkiej, ale jego publiczne zmagania od czasu przejścia na emeryturę odciągnęły uwagę od jego ringowej spuścizny.

„Chodzi o ludzi, którzy mnie kochają i przykład, który muszę dawać moim dzieciom”. Incydent odzwierciedla szerszą tendencję wśród emerytowanych sportowców, gdzie pełna presji atmosfera elitarnych zawodów często maskuje podstawowe problemy ze zdrowiem psychicznym. Badania pokazują, że na przykład aż 40% emerytowanych graczy NFL zgłasza problemy z nadużywaniem substancji psychoaktywnych lub zaburzeniami zdrowia psychicznego, co podkreśla, że ​​odejście od sportu zawodowego może zaostrzyć osobiste demony.

Przypadek Poiriera pokazuje, że nawet wojownicy z lukratywnymi karierami i osobami publicznymi mogą toczyć ciche bitwy, gdy zgaśnie światło reflektorów. Jego aresztowanie rodzi również pytania dotyczące systemów wsparcia dostępnych dla sportowców po przejściu na emeryturę. W przeciwieństwie do zorganizowanego środowiska obozów szkoleniowych i obozów walki, emerytura może pozostawić pustkę, którą niektórzy próbują wypełnić niezdrowymi mechanizmami radzenia sobie.

Gotowość Poiriera do publicznej konfrontacji ze swoimi zmaganiami może skłonić organizacje takie jak UFC czy związki sportowców do ponownego przemyślenia, w jaki sposób radzą sobie ze zdrowiem psychicznym i uzależnieniami w swoich szeregach, upewniając się, że emerytowani zawodnicy nie będą pozostawieni sami z wyzwaniami. Moment przyznania się Poiriera do walki – zaledwie kilka miesięcy po jego przejściu na emeryturę w UFC – dodaje kolejną warstwę do narracji. Zawodnicy często zmagają się z utratą tożsamości po opuszczeniu klatki, a brak codziennej harówki może pogłębić istniejące problemy.

Otwartość Poiriera może sygnalizować zmianę w podejściu sportowców do emerytury, przedkładając długoterminowe dobro nad bezpośrednie zarządzanie wizerunkiem publicznym. Jego sprawa wpisuje się także w ewoluującą politykę UFC dotyczącą wsparcia zawodników. Pod przywództwem Dany White promocja rozszerzyła zasoby w zakresie zdrowia psychicznego, w tym partnerstwa z organizacjami takimi jak Fighter’s Initiative for Support and Education (FISE).

Publiczna ocena Poiriera może przyspieszyć wezwania do wprowadzenia solidniejszych, obowiązkowych programów dla emerytowanych zawodników, gwarantując, że nie wpadną w pułapkę. Czytaj w NewsAPI.org