Następny ruch Fiziewa: walka o tytuł czy zabawna walka po UFC Baku KO?

31-letni Azerbejdżan już w pierwszej minucie podał kończącą walkę prawą ręką, uciszając krytyków, którzy kwestionowali jego ostatnią formę. Torres, pretendent do tytułu na rok 2023, ważący 170 funtów, przejął moc i upadł, potwierdzając reputację Fiziewa jako jednego z najniebezpieczniejszych napastników w dywizji. Zwycięstwo nadeszło po styczniowej porażce Fiziewa przez niejednogłośną decyzję z Justinem Gaethje, a walka ta ujawniła jego słabości w starciu z elitarnymi mocnymi zawodnikami.

Jednak występ w Baku sugeruje, że powrócił do swojej wybuchowej formy, z precyzją i wyczuciem czasu, które przytłoczyły byłego zawodnika. W rezultacie fani i analitycy zastanawiają się, czy UFC przyspieszy decyzję Fiziewa o strzale do Leona Edwardsa lub Ismaila Naurdiewa, czy też zostanie wciągnięty w kolejną głośną, ale bez tytułu walkę. To nie był tylko nokaut ratujący karierę; to było oświadczenie.

Uderzająca skuteczność Fiziewa w Baku – wynosząca 78% jego znaczących uderzeń z intensywnością 4,7 na minutę – zdeklasowała Torresa, który w całej walce oddał tylko dwa znaczące uderzenia. Kontrast podkreślił zdolność Fiziewa do dyktowania tempa i kończenia walk, a jest to cecha często pomijana w debatach na temat jego podbródka i wytrzymałości. Jego bilans w sezonie 2024 wynosi obecnie 2:1, a zwycięstwo nad Torresem oznacza bliską jak brzytwa porażkę z Gaethje i decydujące zwycięstwo nad Bobbym Greenem w maju.

CV, choć nie jest jeszcze elitarne, we właściwym czasie zyskuje na popularności. Odrodzenie Fiziewa następuje, gdy dywizja wagi półśredniej zmaga się z kryzysem wiarygodności. Zależność UFC od szumu wokół torów regionalnych wielokrotnie nie przekładała się na sukcesy w oktagonie, pozostawiając fanów sceptycznych wobec takich zawodników jak Shara Magomedov, której bilans 10-1 maskował brak rywalizacji na elitarnym poziomie.

Niedopasowanie do Matheusa Camilo, który wszedł do walki z zaledwie pięcioma zwycięstwami w zawodach zawodowych, obnażyło ograniczenia Magomedova i tendencję organizacji do przedkładania wartościowych narracji nad jakość walki. Tymczasem zwycięstwo Asu Almabayeva przez decyzję nad Ikramem Aliskerovem wydawało się krokiem w tył, gdyż żaden z zawodników nie pokazał dynamiki potrzebnej do uzasadnienia ich rankingów. Stagnacja dywizji nie wynika tylko z indywidualnych występów; to strukturalne.

Aparatura dobierania graczy UFC często daje zielone światło walkom opartym na dostępności zawodników i potencjale wypłaty, a nie na równowadze konkurencyjnej. Takie podejście sprawiło, że kandydaci tacy jak Daniel Rodriguez – który poddał decyzję Abusowi Magomedovowi – starali się zyskać na znaczeniu pomimo swoich życiorysów. Problem systemowy nie ogranicza się do Baku; jest to schemat, który może zniechęcić fanów zmęczonych powtarzającymi się pojedynkami i słabymi wynikami.

Karuzela kojarzeń na UFC w Baku nie tylko zwróciła uwagę na odrodzenie Fiziewa. Shara Magomedov, kandydatka na rok 2023 z rekordem 10-1, przegrała w pierwszej rundzie przez nokaut z Matheusem Camilo, zawodnikiem, który ma tylko pięć zwycięstw zawodowych. Niedopasowanie wywołało zdziwienie, zwłaszcza po słabym występie Magomedowa w maju przeciwko Guramowi Kutateladze.

W co-main gali UFC 304 wystąpił Asu Almabayev, który wyprzedził Ikrama Aliskerova po nudnej decyzji, która w niewielkim stopniu uzasadniała ranking któregokolwiek z zawodników. Tymczasem zwycięstwo Abusa Magomedova przez poddanie nad Danielem Rodriguezem wydawało się krokiem wstecz dla dywizji głodnej wiarygodności. Moment tych pojedynków – zwłaszcza niedopasowanie Magomedowa i fatalny występ Ałmabajewa – uwypukla problem systemowy: poleganie UFC na narracji ponad zasługami.

Rekord Magomedowa 10-1 sugerował wschodzącą gwiazdę, ale brak elitarnych partnerów sparingowych i rywalizacja na regionalnej scenie Dagestanu mógł zawyżyć jego liczebność. Zwycięstwo Almabajewa nad Aliskerowem, zawodnikiem z rekordem 10-4, było sprawą w defensywie, która nie wzbudziła emocji, co rodzi pytania o zaangażowanie UFC w atrakcyjne pojedynki w wadze półśredniej. Mike Heck z MMA Fighting argumentował, że następna walka Fiziewa powinna być eliminatorem tytułu, powołując się na jego życiorys i ostatnie występy.

Alexander K. Lee odpowiedział, że UFC często przedkłada atrakcyjność rynkową nad zasługi, wskazując na historię Fiziewa, w której brał udział w głośnych walkach, ale bez tytułu. Debata podkreśla szerszą kwestię: niechęć UFC do łączenia czołowych zawodników w znaczące walki, chyba że gwarantuje to wypłaty lub narrację nadającą się do sprzedaży.

Co dalej: Fiziev ma stoczyć głośną walkę jesienią, prawdopodobnie w wadze półśredniej. The UFC could pair him with a ranked contender like Geoff Neal or Santiago Ponzinibbio to keep his momentum alive. Dla Magomedowa i innych droga naprzód jest mniej jasna – kolejna strata może całkowicie wykoleić ich dynamikę.

Wiarygodność dywizji zależy od tego, czy UFC będzie organizować mądrzejsze pojedynki, a nie tylko większe wypłaty. Czytaj w NewsData.io