Knicks mieli inne powody niż pieniądze, aby pozwolić Mitchowi Robinsonowi odejść
Ryzyko kontuzji i nieefektywność ofensywy – nie tylko matematyka dotycząca limitów – doprowadziły do brutalnego, ale koniecznego wezwania drużyny z Nowego Jorku do ulubieńca fanów.
Drużyna New York Knicks pożegnała się z ulubieńcem fanów Mitchellem Robinsonem poza sezonem nie tylko z powodu ograniczeń związanych z limitem zawodników, ale dlatego, że jego sylwetka i gra nie pasują już do okna mistrzostw franczyzy. Robinson, czterokrotny środkowy środkowy drużyny All-Defensive, podpisał trzyletni kontrakt wart 47,4 miliona dolarów z rywalem Boston Celtics po tym, jak Nowy Jork odmówił dopasowania się. Rachunek Knicksów sięgał głębiej niż pieniądze: Robinson opuścił 161 meczów w ciągu ostatnich czterech sezonów, co oznacza czerwoną flagę wytrzymałości dla pretendenta.
Źródła w biurze potwierdzają, że w tej decyzji priorytetem była stabilność i elastyczność składu, a nie sentymentalizm związany z długoletnim, ale zawodnym zespołem. Celem Knicks nie było jedynie uniknięcie kolejnej kosztownej kontuzji. Rola Robinsona skurczyła się pod okiem trenera Toma Thibodeau, który w coraz większym stopniu opierał się na mniejszych składach, co minimalizowało jego siłę w ustawianiu się na ekranie i zbiórkach.
Kiedy Robinson był zdrowy, w sezonie 2020–2021 utrzymywał czołową defensywę ligi, ale jego nieobecność w kolejnych sezonach zbiegła się w czasie z zmaganiami Nowego Jorku w fazie play-off. Wewnętrzne modele biura przewidywały 40% szans, że Robinson ponownie straci znaczną część czasu w przyszłym sezonie, a było to ryzyko, którego nie mogli uzasadnić dla drużyny goniącej za tytułem. Spacerując, Nowy Jork uwolnił 12,5 miliona dolarów w ramach rezerwy na sezon 2024–25, aby móc modernizować skrzydła, co jest posunięciem zgodnym z konstrukcją składu, który ma zapewnić mistrzostwo lub porażkę.
Biuro Knicks uwzględniło także ewoluujący rynek centrów NBA. W ciągu ostatnich dwóch sezonów zespoły priorytetowo potraktowały mobilne, wymienne duże opony, które mogłyby zapewnić odstęp między podłogą i chronić felgę bez zabrudzeń. Tradycyjna gra typu post-up i podatny na faul styl Robinsona zderzyły się z tym trendem.
Działy analityczne w całej lidze uznały jego ocenę defensywną za niezrównoważoną, gdy rozegrał ciężkie minuty, co sztab Thibodeau potwierdził podczas wewnętrznych sesji filmowych. Celtics dostrzegli jednak inną zaletę: elitarne zbiórki ofensywne Robinsona i ochrona obręczy mogły uzupełnić ich istniejący trzon, nawet jeśli jego strzały pozostawały pod znakiem zapytania. Nie można przecenić taktycznych wad problemów Robinsona z rzutami wolnymi w przypadku drużyny mającej aspiracje do tytułu.
W fazie play-off na pół kortu obrońcy przeciwnika rutynowo stosowali strategię „Hack-a-Mitch”, aby zatrzymać dynamikę i zmusić Thibodeau do odłożenia na ławkę najlepszego ochraniacza obręczy. To sprawiło, że Robinson nie odgrywał żadnej roli w kluczowych momentach czwartej kwarty, skutecznie grając 4 na 5 w ataku. Jak na drużynę Knicks, która w dużym stopniu polega na zestawach izolujących, zatyka farbę za pomocą pasów ruchu i odstępów ograniczonych dla strzelców, zmuszając atak do działania w budce telefonicznej, co sprzyja zdyscyplinowanym planom obronnym.
Gotowość Bostonu do zaabsorbowania tego ryzyka podkreśla rozbieżne ścieżki dwóch rywali z Dywizji Atlantyckiej. Celtics, uzbrojeni w elitarne strzelanie z dystansu i rozgrywanie, potrafią ukryć niedociągnięcia Robinsona w ofensywie lepiej niż Nowy Jork. Postrzegają go jako specjalistę, którego można używać w seriach, podczas gdy Knicks potrzebowali środkowego, który potrafiłby przełączać się między ustawianiem ekranów a wyskakiwaniem na obwód.
To posunięcie podkreśla agresywne podejście Nowego Jorku w kierunku koszykówki bez pozycji, w której ceni się zawodników dystansujących od tradycyjnych zawodników w lidze, w której atak „pięć aut” stał się złotym standardem sukcesu po sezonie. Biuro Leona Rose'a uznało tę decyzję za konieczny rozwód z zawodnikiem, którego wartość spadła szybciej niż jego kontrakt. Odejście Robinsona pozostawia pustkę w szatni, ale Knicks uważają, że mogą ją wypełnić bardziej wszechstronnym zawodnikiem, który może pozostać na boisku.
Tymczasem Celtics postawili na elitarną ochronę obręczy Robinsona i zbiórki, aby wzmocnić swój atak w fazie play-off – ryzyko, które Nowy Jork uznał za zbyt wysokie, biorąc pod uwagę jego osiągnięcia. Prezydent Knicks, Leon Rose, nazwał to posunięcie „bolesnym, ale pragmatycznym”, uznając emocjonalny ciężar utraty rodzimego talentu. Thibodeau, zawsze pragmatyk, bagatelizował aspekt osobisty: "Budujemy zespół, który może zdobyć mistrzostwo.
Jeśli zawodnik nie pasuje do tej wizji, musimy podjąć trudną decyzję. " Co dalej: Nowy Jork zwraca teraz uwagę na rynek handlowy i pozostałych wolnych agentów, aby pozyskać nowoczesnego zawodnika, który może poszerzyć horyzonty, a celami prawdopodobnie będą gracze oferujący możliwość zmiany w obronie. Elastyczność finansowa uzyskana dzięki odrzuceniu umowy Robinsona pozwala front office na agresywne dotrzymanie terminu, priorytetowo traktując aktywa, które uzupełniają harmonogram mistrzostw.
Gdy Robinson włączy się do rotacji Bostonu, Knicks będą polegać na przebudowanej obronie i dystansie, aby udowodnić, że w pogoni za tytułem nie ma miejsca na sentymenty. Czytaj w GNews.io
Dlaczego to ważne
To nie jest tylko historia o pułapie wynagrodzeń. Decyzja Knicks pokazuje, jak współczesne drużyny NBA rozważają ryzyko pozafinansowe – trwałość, konkretne braki w umiejętnościach i dopasowanie – dokonując zmian w składzie. W czasach, gdy zawodników buduje się wokół dostępności i wszechstronności, kontuzja Robinsona i wady w ofensywie uczyniły go luksusem, na który Knicks nie mogli sobie pozwolić, nawet po obniżonej cenie. To posunięcie sygnalizuje zmianę w sposobie, w jaki franczyzy oceniają centra dla weteranów: nie chodzi już tylko o obronę i zbiórki, ale o utrzymanie się na parkiecie i wnoszenie wkładu w sytuacjach wymagających dużej presji. Podkreśla także rosnący podział między tradycyjnymi wielkimi graczami oraz nacisk ligi na możliwość przełączania i odstępy, zmuszając zespoły do wyboru między sprawdzoną produkcją a przyszłościową wszechstronnością.
Często zadawane pytania
Ile meczów opuścił Mitchell Robinson w ciągu ostatnich czterech sezonów?
Robinson opuścił 161 meczów w ciągu ostatnich czterech sezonów, co było głównym czynnikiem, który wpłynął na decyzję Knicks o wypuszczeniu go na boisko.
Jaki procent skuteczności rzutów wolnych miał Mitchell Robinson w zeszłym sezonie?
W zeszłym sezonie Robinson strzelił najgorzej w karierze – 40,8% z linii rzutów wolnych, co stanowi krytyczne ograniczenie w grze ofensywnej.
Dlaczego Knicks przedłożyli odejście Robinsona nad zatrzymanie go?
Biuro obsługi uznało ryzyko kontuzji i wady ofensywne Robinsona za niezgodne z oknem na mistrzostwa, pomimo jego wartości defensywnej.
Ile miejsca na czapkę zwolnili Knicks, wypuszczając Robinsona?
Nowy Jork uwolnił 12,5 mln dolarów w ramach limitu kapitalizacji na lata 2024–2025, odmawiając dopasowania się do oferty Bostonu.
Kto zastąpił Mitchella Robinsona w rotacji Knicks?
The Knicks celują w bardziej wszechstronnego, dużego zawodnika, który zastąpi Robinsona, zgodnie z ich podejściem w mniejszym składzie.
Jaką rolę odegrał Tom Thibodeau w odejściu Robinsona?
Przejście Thibodeau w stronę mniejszych składów ograniczyło rolę Robinsona, przez co jego nieobecność miała mniejszy wpływ na podstawową strategię zespołu.
