Cucurella i Porro kluczem do zwycięstwa Hiszpanii nad Austr…
Cucurella i Porro, siła bocznych obrońców, która wytrąciła Austrię z równowagi
Solidność w defensywie i kreatywność hiszpańskich bocznych obrońców były kluczem do zwycięstwa 3:0 z Austrią. Yamal strzelił swojego pierwszego gola w barwach La Roja i ugruntował model De la Fuente.
Hiszpania rozgromiła Austrię 3:0 w meczu, w którym połączenie solidności defensywy i przepełnienia ofensywy jasno określiło kierunek taktyczny Luisa de la Fuente. Boczni obrońcy Pedro Porro i Marc Cucurella stali się kreatywną siłą napędową zespołu, pozwalając pomocnikowi – z Rodrim i Pedrim w roli mózgów – kontrolować tempo meczu. Zwycięstwo odniesione na stadionie La Cartuja nadeszło w 90+1 minucie, ale dominacja Hiszpanii była absolutna od pierwszego gwizdka.
Linia obrony, dowodzona przez Aymerica Laporte i z Unai Simónem na bramce, nie dała ani jednego załamania. Baskijski bramkarz zapisał się także w księgach rekordów, przekraczając 709 minut nie tracąc gola w meczach eliminacyjnych i meczach towarzyskich z reprezentacją, wyprzedzając Ikera Casillasa. Tymczasem austriacka obrona była nieustannie przytłaczana przez przelewy Porro po prawej stronie i Cucurelli po lewej, którzy dodali 12 połączonych dośrodkowań w rywalizujące obszary.
minucie, po indywidualnej akcji Lamine'a Yamala, który strzelił dośrodkowaniem po przedryblowaniu dwóch rywali. To był jego pierwszy gol w drużynie seniorów, szczegół, który nie mógł pozostać niezauważony. minucie strzelił Mikel Oyarzabal, który wykorzystał błąd w obronie i zakończył spotkanie z klasą.
Trzecią bramkę, na 90+1, zdobył Dani Olmo, po asyście Pedriego, zamykając mecz totalnej dominacji. Zuchwałość De la Fuente w uwalnianiu bocznych obrońców nie jest kaprysem, ale skalkulowanym rozwiązaniem dla ofensywnych impasów z przeszłości. Zmuszając austriackich skrzydłowych do odwrotu, Porro i Cucurella zadziałali jak zawory bezpieczeństwa, które dezaktywowały atak rywali, zanim jeszcze się rozpoczął.
Pozwoliło to Hiszpanii budować od tyłu z pewnością siebie graniczącą z arogancją, przekształcając obszar, który wcześniej był obszarem ryzyka, w platformę startową dla wszystkich jej niebezpiecznych działań. Stawienie czoła tak naglącemu architektowi, jak Ralf Rangnick i zwycięstwo 3:0 to deklaracja intencji światowej klasy. Austria, przyzwyczajona do duszenia rywali na własnej połowie, znalazła się z przeciwnikiem, który nie tylko wytrzymał presję, ale wykorzystywał ją przeciwko nim szybkimi przejściami i filtrowanymi podaniami.
Przewaga terytorialna była tak miażdżąca, że goście z trudem przekroczyli linię środkową z zamiarem przekroczenia linii środkowej, pokazując, że La Roja ewoluowała od drużyny, która „pieści” piłkę do drużyny, która mocno uderza, gdy zajdzie taka potrzeba. To taktyczne podejście zrywa z ortodoksją z przeszłości, gdzie boczni obrońcy byli jedynie pomocnikami. Przekształcając Cucurellę i Porro w wewnętrznych skrzydłowych, Hiszpania zwielokrotniła swoje możliwości ataku i udusiła austriackiego rywala, który nie znajdował odpowiedzi na ciągłą zmianę kierunku.
Nie tylko statyczne posiadanie piłki, ale agresywne zajęcie przestrzeni, które zmusiło środkowych obrońców do opuszczenia strefy komfortu, pozostawiając luki, które Rodri i Pedri wykorzystywali z chirurgiczną precyzją. Wpływ wykracza poza tablicę wyników. Strzelecki debiut Yamala symbolizuje odnowę zespołu, który łączy doświadczenie Laporte'a z śmiałością nowego pokolenia, które nie boi się odpowiedzialności.
Podczas gdy Oyarzabal i Olmo pokazali zabójczą skuteczność w ostatnich minutach, solidność gry Unai Simóna w ataku sprawia, że drużyna nie musi dominować przy piłce w 90% przypadków, aby wygrać. To bardziej pragmatyczny i zabójczy model, mający na celu rywalizację ze światowymi mocarstwami w Pucharze Świata w 2026 roku. Po ostatnim gwizdku Luis de la Fuente podkreślił solidność zespołu: „Pokazaliśmy, że potrafimy grać na wiele sposobów, ale dzisiaj system zadziałał doskonale”.
Ze swojej strony austriacki trener Ralf Rangnick uznał wyższość Hiszpanii: „Nie mogliśmy nic zrobić wbrew ich presji i grze pozycyjnej”. Co dalej? Hiszpanię czeka teraz kluczowy pojedynek ze Szkocją w fazie kwalifikacyjnej do Mistrzostw Świata 2026.
Zespół De la Fuente będzie starał się utrzymać to tempo, aby zapewnić sobie pierwsze miejsce w grupie i uniknąć kłopotów w drodze na zawody Pucharu Świata. Czytaj w ABC Deportes
Dlaczego to ważne
Ten mecz potwierdził, że Hiszpania znalazła w odwróconych bocznych obrońcach – Cucurelli i Porro – zabójczą broń, która wytrąca z równowagi obronę. Zdolność tych zawodników do generowania przewagi liczebnej na skrzydle i łączenia się z pomocnikami takimi jak Rodri i Pedri na nowo definiuje model gry La Roja. Co więcej, pojawienie się Yamala w roli strzelca bramki nadaje atakowi kolejny wymiar, równoważąc historyczną zależność od kreatywnych pomocników. Dzięki takiemu podejściu Hiszpania nie tylko umacnia swoją kandydaturę na Mistrzostwa Świata 2026, ale także kładzie podwaliny pod własny styl, odbiegający od stereotypów „tiki-taka” i bliższy dynamicznej i pionowej piłce nożnej.
Często zadawane pytania
Jak boczni obrońcy wpłynęli na wynik meczu z Austrią?
Głównymi rozgrywającymi na skrzydłach byli Pedro Porro i Marc Cucurella. Jego umiejętność dośrodkowania i dośrodkowania wygenerowała 12 dośrodkowań w strefie rywala, zapewniając przewagę liczebną i pozwalając pomocnikowi kontrolować tempo. Jego występ był kluczowy dla Hiszpanii, która zdominowała mecz.
Jaki rekord pobił w tym meczu Unai Simón?
Unai Simón przekroczył 709 minut bez straty gola w meczach z hiszpańską drużyną, bijąc tym samym rekord ustanowiony dotychczas przez Ikera Casillasa. Ten kamień milowy wzmacnia solidność defensywną zespołu.
Jaki był kluczowy moment meczu?
Pierwszy gol Lamine'a Yamala w 28. minucie zapoczątkował dominację Hiszpanii. Jego finisz po dryblowaniu nad dwoma rywalami wytrącił Austrię z równowagi i położył podwaliny pod późniejszą kontrolę nad meczem.
Jaką rolę odegrali Rodri i Pedri w zwycięstwie?
Rodri i Pedri byli odpowiedzialni za kontrolowanie pomocy, dystrybucję gry i tworzenie niezbędnych przejść, aby boczni obrońcy mogli się zaprezentować. Jego kontakt ze skrzydłowymi i napastnikami był niezbędny do utrzymania posiadania piłki i wywierania presji.
Jak Luis de la Fuente ocenia występ zespołu?
De la Fuente podkreślił siłę zespołu i jego zdolność do przystosowania się do różnych systemów. Po meczu podkreślał, że model taktyczny sprawdził się znakomicie, zwłaszcza w rzucie boków i skuteczności w wykończeniach.
