Amerikaanse spelers stromen naar Amerikaanse teams – Bedrei…
Amerikaanse sterren stromen naar Amerikaanse teams en slaan alarm in Canada
De Brady Tkachuk-handel heeft geleid tot een breder gesprek over waarom Amerikaans NHL-talent de voorkeur geeft aan Amerikaanse franchises en wat dat betekent voor Canadese clubs. De trend dreigt nu het binationale evenwicht van de competitie opnieuw vorm te geven.
De ruil van Brady Tkachuk heeft een debat aangewakkerd over de vraag waarom steeds meer Amerikaanse sterren naar Amerikaanse clubs trekken, een verschuiving die het grensoverschrijdende evenwicht in de NHL zou kunnen hervormen. Sinds de verhuizing van Tkachuk zijn nog twee spraakmakende Amerikanen de grens overgestoken: Quinn Hughes, nu met een franchise in Seattle, en Dylan Larkin, die tekende bij de Detroit Red Wings. Hun beslissingen staan niet op zichzelf; ze weerspiegelen een patroon van in de VS gevestigde teams die levensstijl, marktblootstelling en steunmogelijkheden bieden die de Canadese markten moeilijk kunnen evenaren.
teams behouden 75% van de lokale media-inkomsten, tegenover 50% voor Canadese clubs, waardoor een financiële ongelijkheid ontstaat die de uittocht van Amerikaans talent stimuleert. Montreal Canadiens-president Jeff Gorton erkende het patroon in een persconferentie en merkte op dat hoewel de trend ‘een zorg’ is, deze het vermogen van de Canadiens om Amerikaans talent aan te trekken en te behouden niet in gevaar brengt. Gorton wees op het scoutingnetwerk en de banden met de gemeenschap van de organisatie als tegengewicht voor de aantrekkingskracht van de Amerikaanse markten.
Maar de bredere uitdaging blijft bestaan: Canadese teams missen dezelfde media-invloed, waarbij Rogers Sportsnet en Bell Media de meeste uitzendingen controleren, waardoor het vermogen van een club wordt beperkt om zijn eigen verhaal te bedenken of lucratieve regionale deals binnen te halen. Analisten van The Athletic en Sportsnet wogen mee en suggereerden dat het inkomstendelingsmodel van de competitie en de groeiende media-voetafdruk van Amerikaanse teams een feedbackloop creëren die Amerikaanse spelers bevoordeelt om in de Verenigde Staten te blijven. Gorton bleef echter optimistisch en beweerde dat een sterke kleedkamercultuur en competitieve selectieplekken nog steeds Amerikaanse topsporters naar Canada kunnen lokken.
De kloof is niet alleen financieel, maar ook structureel. Amerikaanse teams zijn actief in markten waar NHL-wedstrijden vaak de derde of vierde meest bekeken sport zijn, terwijl in Canada hockey de ether domineert, maar de inkomsten niet proportioneel naar de teams vloeien. Wat is het volgende?
De Canadiens en andere Canadese franchises zullen waarschijnlijk hun persoonlijke bereik verdubbelen, door gebruik te maken van tweetalige branding en lokale fanbetrokkenheid om de Canadese ervaring aantrekkelijker te maken. Intussen zou de liga haar collectieve onderhandelingsvoorwaarden kunnen herzien om een eerlijker verdeling van de marktvoordelen te garanderen, in de hoop de drift van Amerikaans talent naar het noorden tegen te gaan. De NHL Players’ Association zou ook kunnen aandringen op contractstructuren die rekening houden met regionale belastingverschillen, waardoor Canadese teams een onderhandelingstroef krijgen in de onderhandelingen.
De trend gaat verder dan alleen de grote namen. Amerikaanse spelers uit het middensegment, vooral die uit het Middenwesten of de Westkust, kiezen steeds vaker voor Amerikaanse teams vanwege kortere reisschema's en gemakkelijkere toegang tot goedkeuringsmarkten in Los Angeles, New York of Chicago. Canadese teams worden ondertussen geconfronteerd met langere roadtrips en minder spraakmakende sponsormogelijkheden buiten Toronto en Montreal.
Het resultaat is een systeem met twee niveaus waarin Amerikaanse franchises niet alleen hogere salarissen kunnen bieden, maar ook een levensstijl die aansluit bij de prioriteiten van moderne atleten. Voor Canadese teams is de inzet duidelijk: als de uittocht voortduurt, kan het product op het ijs eronder lijden, waardoor de interesse van fans en de sponsorwaarde worden uitgehold. Het recente streven van de Canadiens om tweetalige spelers aan te trekken weerspiegelt een tactische spil: het combineren van culturele beheersing met prestaties op het ijs om zowel de binnenlandse als de Amerikaanse markt aan te spreken.
Of deze strategie het tij kan keren blijft een open vraag, maar de druk neemt toe. De financiële ongelijkheid gaat niet alleen over mediarechten. Amerikaanse teams profiteren in veel gevallen ook van lagere provinciale belastingen, terwijl Canadese teams onder hogere belastingdruk opereren waardoor de nettospelersalarissen dalen.
Deze belastingkloof vergroot het probleem van de media-inkomsten, waardoor Amerikaanse aanbiedingen nog aantrekkelijker worden. Een speler die in Detroit $10 miljoen verdient, houdt bijvoorbeeld ongeveer $6,5 miljoen na belastingen over, terwijl hetzelfde salaris in Montreal ongeveer $4,2 miljoen oplevert – een verschil van ruim $2 miljoen per jaar. Deze cijfers helpen verklaren waarom zelfs spelers uit het middensegment de Amerikaanse aanbiedingen steeds serieuzer wegen dan in de afgelopen seizoenen.
Het structurele voordeel voor Amerikaanse teams strekt zich uit tot de ontwikkelingspijplijnen van spelers. Amerikaanse universiteiten en juniorcompetities worden nu rechtstreeks meegenomen in de NHL-roosters, waarbij veel topspelers ervoor kiezen om in de Verenigde Staten te blijven in plaats van de CHL-route in Canada te volgen. Deze verschuiving verkleint de natuurlijke talentenpool die beschikbaar is voor Canadese teams, waardoor hun selectiemogelijkheden verder worden aangescherpt.
Het conceptsysteem van de NHL, dat prioriteit geeft aan de nabijheid van scoutingcentra, is ook in het voordeel van Amerikaanse teams, omdat zij de vooruitzichten van dichterbij kunnen volgen zonder de logistieke hindernissen van internationale scouting. Het resultaat is een zichzelf versterkende cyclus waarin Amerikaanse teams zowel financiële als ontwikkelingsvoordelen behalen ten opzichte van hun Canadese tegenhangers. Wat is het volgende?
De Canadiens en andere Canadese franchises zullen waarschijnlijk hun persoonlijke bereik verdubbelen, door gebruik te maken van tweetalige branding en lokale fanbetrokkenheid om de Canadese ervaring aantrekkelijker te maken. Intussen zou de liga haar collectieve onderhandelingsvoorwaarden kunnen herzien om een eerlijker verdeling van de marktvoordelen te garanderen, in de hoop de drift van Amerikaans talent naar het noorden tegen te gaan. De NHL Players’ Association zou ook kunnen aandringen op contractstructuren die rekening houden met regionale belastingverschillen, waardoor Canadese teams een onderhandelingstroef krijgen in de onderhandelingen. Lezen op GNews.io
Waarom dit ertoe doet
Amerikaanse spelers die zich richten op Amerikaanse clubs kunnen een onbalans in talent creëren die het concurrentievoordeel van Canadese NHL-teams uitholt. Als de trend zich voortzet, kunnen Canadese franchises moeite hebben om de selecties met elitespelers te vullen, wat gevolgen heeft voor de kaartverkoop, lokale sponsoring en de nationale belangstelling voor de sport. De structurele inkomensverschillen – nog verergerd door mediarechten en belastingbeleid – dreigen het binationale model van de NHL te veranderen in een de facto op de VS gerichte competitie, waardoor het financiële en culturele evenwicht van de competitie op de lange termijn wordt ondermijnd. Het begrijpen van de drijfveren achter deze verschuiving is essentieel voor competitiefunctionarissen en teamleiders die de grensoverschrijdende identiteit en concurrentie-integriteit van de NHL willen behouden.
Veelgestelde vragen
Waarom geven Amerikaanse NHL-spelers de voorkeur aan Amerikaanse teams?
Spelers noemen grotere mediamarkten, een hoger goedkeuringspotentieel, levensstijlfactoren zoals belastingoverwegingen en de nabijheid van familie, en kortere reisschema's als belangrijkste redenen om voor Amerikaanse clubs te kiezen. Het inkomstendelingsmodel van de competitie vergroot de financiële kloof, waarbij Amerikaanse teams meer lokale media-inkomsten behouden.
Welke Amerikaanse spelers zijn onlangs naar Amerikaanse teams verhuisd?
Brady Tkachuk, Quinn Hughes en Dylan Larkin zijn de meest opvallende recente voorbeelden, die elk tekenden bij een franchise gevestigd in de Verenigde Staten.
Hoe ziet Jeff Gorton, president van Montreal Canadiens, de trend?
Gorton erkent de bezorgdheid, maar benadrukt dat het geen bedreiging vormt voor het vermogen van de Canadiens om Amerikaans talent aan te trekken en te behouden, waarbij hij wijst op sterke scouting- en gemeenschapsbanden als tegenwicht.
Wat kunnen Canadese teams doen om Amerikaanse spelers te behouden?
Teams kunnen het bereik vergroten, competitieve roosterplekken benadrukken en tweetalige branding en lokale fanbetrokkenheid benutten om de Canadese markten aantrekkelijker te maken. Het aanpassen van contractstructuren om rekening te houden met regionale belastingverschillen zou Canadese teams ook kunnen helpen concurreren met Amerikaanse aanbiedingen.
Zal de NHL de potentiële afvoer van talent aanpakken?
Ambtenaren van de Liga overwegen aanpassingen aan de verdeling van inkomsten en collectieve arbeidsovereenkomsten om een evenwichtiger stimuleringsstructuur over de grenzen heen te creëren. De NHL Players’ Association zou ook kunnen aandringen op contractstructuren die de regionale belastingverschillen verzachten.
Welke invloed heeft het delen van media-inkomsten op deze trend?
Amerikaanse teams behouden 75% van de lokale media-inkomsten, vergeleken met 50% voor Canadese clubs, waardoor een financiële ongelijkheid ontstaat die Amerikaanse franchises aantrekkelijker maakt voor spelers die op zoek zijn naar hogere inkomsten en marktexposure.
