Dan Evans kłania się ze łzami w oczach na Wimbledonie po podwójnej porażce

33-letni Brytyjczyk i protegowany Henry Searle przegrał w poniedziałek w pierwszej rundzie gry podwójnej Wimbledonu 7:5, 6:3 z Hugo Nysem i Édouardem Rogerem-Vasselinem. Fans filled court 15 hours earlier to chant Evans’ name, a spontaneous curtain call for a player who never shied from a mic or a fight. „Ale skłamałbym, gdybym powiedział, że nie patrzę wstecz i nie myślę o tym, co mogłoby być”.

– ugruntowały jego reputację enfant straszny w tym sporcie. Jednak na każdego krytyka przypadał fan, który uwielbiał jego odmowę okazywania radości lub skruchy. Naomi Broady, jego wieloletnia partnerka i przyjaciółka, podsumowała to: „Dan nie tylko grał w tenisa; on nim żył, ze wszystkimi wadami i całą resztą”.

Relacje Evansa z hierarchią Wimbledonu pozostały napięte. Pomimo 14 występów w turniejach głównych w singlu i reputacji najbardziej niezawodnego brytyjskiego zawodnika w tej dyscyplinie, odmówiono mu przyznania dzikiej karty w grze pojedynczej w 2024 i 2025 r. Andy Murray, obecnie ekspert, podsumował: „Dzikie karty się zdobywa, a nie je daje.

Dan zasłużył na swoje miejsce w losowaniu, ale decyzja LTA odzwierciedla system, który czasami zapomina o lojalności”. Stowarzyszenie Lawn Tennis Association odmówiło komentarza w sprawie lekceważenia symboli wieloznacznych, powołując się na „bieżące przeglądy polityki”. Emocjonalny ciężar pożegnania nie tkwił jedynie w słowach Evansa czy skandowaniach fanów – dotyczył on kontrastu między jego osobą publiczną a osobą prywatną.

Za nagłówkami gazet i karami finansowymi Evans był zawodnikiem, który traktował każdy mecz jak osobistą wypowiedź, niezależnie od tego, czy wygrał, czy przegrał. za słowne znęcanie się nad sędzią została nałożona po maratonie w pięciu setach przegranej podczas Australian Open – meczu, w którym jego frustracja przerodziła się w pomeczową tyradę. , gdzie do pięciu setów popchnął ewentualnego mistrza Novaka Djokovica.

Autentyczność, która podzieliła opinie, sprawiła, że ​​można było się z nim utożsamić – zawodnik, który krwawił na korcie nie tylko z powodu potu, ale także niefiltrowanych emocji. Zmiana pokoleniowa, jaką pozostawił po sobie Evans, jest wyraźna. Brytyjski tenis męski jest teraz w rękach nowego strażnika, na którego czele stoją Searle i Holger Rune, którzy uosabiają inny rodzaj profesjonalizmu.

Erę Evansa zdefiniowali gracze, którzy nosili serce na dłoniach, na dobre i na złe, podczas gdy obecna kohorta często stawia na pierwszym miejscu szkolenie medialne i kontrolowane przesyłanie wiadomości. Jego odejście oznacza koniec ery, w której osobowość mogła przeważać nad polskością, co przypomina, że ​​tenis, podobnie jak każdy sport, opiera się na ludzkiej złożoności, a nie tylko na sportowej doskonałości. , ale liczby nie odzwierciedlają śladu kulturowego, jaki pozostawił.

Był graczem, który zamienił konferencje prasowe w teatr, który trzeba obejrzeć, który na własne oczy wykrzykiwał hipokryzję tego sportu i który pomimo kontrowersji nigdy nie został wygwizdany przez publiczność Wimbledonu – co jest rzadkim wyczynem w przypadku gracza, który tak często kłóci się z establishmentem. Jego ostatni mecz mógł zakończyć się podwójną porażką, ale wyrazy uznania od fanów sprawiły, że jego dziedzictwo na Wimbledonie będzie definiowane nie tylko przez wynik. 21-letni Searle dziedziczy płaszcz brytyjskiego męskiego tenisa, ale pozostaje pytanie: czy All England Club ponownie zrewiduje swoją politykę dotyczącą dzikich kart w przypadku gracza, który dał turniejowi z siebie wszystko, nawet jeśli nie dał mu on wszystkiego w zamian?

Dlaczego to ma znaczenie: emocjonalne wyjście Evansa podkreśla dylemat współczesnego sportowca: surowa autentyczność zdobywa fanów, ale często koliduje z oczekiwaniami instytucji. Jego kariera – naznaczona błyskotliwością na korcie, kontrowersjami poza kortem i bezkompromisową odmową dostosowania się – stawia przed sportem wyzwanie, aby cenił charakter tak samo jak przestrzeganie zasad. W epoce uporządkowanych narracji dziedzictwo Evansa przypomina, że ​​najbardziej fascynującymi postaciami nie są ci, którzy trzymają się zasad, ale ci, którzy piszą własne. Czytaj w BBC Tennis