Alexander Zverev wysłał jednoznaczny sygnał na kort centralny Wimbledonu, pokonując jednym tchem francuskiego kwalifikatora Valentina Royera i spokojnie przechodząc do trzeciej rundy wygrywając 6:1, 6:3, 7:6. Czołowy niemiecki zawodnik, który niedawno zdobył tytuł French Open w Paryżu, pokazał imponującą mieszankę agresywności i precyzji w starciu ze znacznie słabszym Royerem. W pierwszych dwóch zdaniach Zverev dał jasno do zrozumienia, że nie chce tracić czasu na długie wymiany zdań.
Kilkakrotnie przełamał serwis Francuza i bez potykania się, dyktował grę od linii bazowej. Wynik 6:1 i 6:3 w pierwszych rundach odzwierciedlał różnicę klas i pozostawiał Royerowi niewielkie szanse na zdobycie przyczółka w meczu. Mimo że trzeci set był zacięty po tie-breaku 7:6, Zverev utrzymał kontrolę i w kluczowych momentach pokazywał mocne nerwy.
Ta skuteczność jest kluczowa, ponieważ pole turniejowe zostało już przerzedzone z powodu utraty Carlosa Alcaraza i innych kontuzji. Zverev, jako rozstawiony z numerem dwa, sprytnie wykorzystuje tę sytuację, aby oszczędzać energię na przyszłe wyzwania. Jego występy na boisku znacząco ustabilizowały się w porównaniu do poprzednich lat, co czyni go jedną z najniebezpieczniejszych postaci w górnej części tabeli.
Zverev zaskakująco płynnie przeszedł z kortu ziemnego na trawę, co zwykle stanowi przeszkodę dla zawodników jego wzrostu. Podczas gdy wielu czołowych graczy ma problemy z kontrolą piłki na szybkiej nawierzchni, zawodnik z Hamburga dostosował swoją taktykę i celowo skrócił liczbę punktów. Ta zdolność przystosowania się jest sygnałem ostrzegawczym dla reszty boiska, ponieważ nie jest już postrzegany jako specjalista od kortów ziemnych, ale jako wszechstronny zawodnik, który może zdobywać tytuły na każdej nawierzchni.
Sposób, w jaki wywarł presję na Royera, nie zwiększając niepotrzebnie ryzyka, pokazuje dojrzałość taktyczną, której często brakowało mu we wcześniejszych latach. Wraz z wczesną utratą Carlosa Alcaraza dynamika na szczycie tabeli zmieniła się drastycznie i Zverev znajduje się teraz w centrum próżni władzy. Jako zawodnik numer dwa ponosi nie tylko odpowiedzialność za niemiecki naród tenisowy, ale także za oczekiwania, jakie teraz na nim spoczywają.
Rywalizacja stała się cieńsza, co oznacza, że każde zwycięstwo nabiera większego znaczenia. Dobra skuteczność Zvereva we wczesnych rundach może okazać się zdecydowaną przewagą pod względem wytrzymałości fizycznej i siły psychicznej w drugim tygodniu. Pozycjonuje się nie tylko jako uczestnik, ale także jako główny faworyt, który wykorzystuje chaos panujący na polu uczestników.
Dogrywka w trzecim secie była czymś więcej niż tylko drobną skazą na skądinąd dominującym występie; działało to jak niezbędny test wysiłkowy dla nerwów. Kiedy Royer na krótko odnalazł swój rytm i stawił opór, Zverev odebrał meczowi szansę na wejście do potencjalnie niebezpiecznego czwartego seta. Ta umiejętność zachowania spokoju pod presją i natychmiastowego zmniejszania dystansu, gdy tylko przeciwnik upadnie, jest tym, co odróżnia prawdziwego pretendenta do tytułu od zwykłego konkurenta.
W poprzednich latach Zverev często ponosił porażki właśnie z powodu problemów mentalnych w krytycznych fazach, ale w Londynie wykazał się spokojem, który mógł utorować drogę do drugiego tygodnia. Ekonomia fizyczna, jaką wykazał się Zverev, to taktyczne arcydzieło, które jest często niedoceniane. Pracując precyzyjnie w dwóch pierwszych seriach i świadomie unikając długich, wyczerpujących wymian, chroni swoje stawy i wytrzymałość na wymagające fizycznie zadania nadchodzących dni.
Na turnieju, gdzie zmęczenie jest często groźniejszym przeciwnikiem niż gracz po drugiej stronie siatki, Zverev zachowuje się jak szachista. Nie tylko wygrywa mecze, ale systematycznie oszczędza zasoby, co czyni go najniebezpieczniejszym biegaczem długodystansowym na polu przerzedzonym kontuzjami i porażkami. Po meczu Zverev był usatysfakcjonowany i określił swój występ przez dwa i pół seta jako „prawie idealny mecz”.
Podkreślił, że czuje, że jego najlepszy wynik na Wimbledonie jest w zasięgu ręki. To stwierdzenie podkreśla większą pewność siebie 27-latka, którego postrzega się już nie tylko jako talent, ale także jako mistrza, który wie, jak wygrywać turnieje Wielkiego Szlema. Porównanie do jego formy na mączce jest oczywiste i wydaje się, że teraz z powodzeniem przenosi tę mentalność na boisko w Londynie.
Co dalej: Podczas gdy Zverev czeka na kolejnego przeciwnika, jego rodak Jan-Lennard Struff przygotowuje się do trudnego zadania przeciwko Daniilowi Miedwiediewowi. Dla Zvereva jest jednak jasne, że w tym roku przełamana zostanie klątwa ćwierćfinału, która nękała go w ostatnich latach. Przy obecnej efektywności i przewadze fizycznej wynikającej z krótkich czasów gry jest dobrze przygotowany, aby zajść daleko. Czytaj w Stern Sport
Dlaczego to ważne
Po raz pierwszy Zverev konsekwentnie przenosi swoją wielkoszlemową formę z Paryża na boisko i wykazuje niebezpieczną skuteczność. Na boisku przerzedzonym kontuzjami takich gwiazd jak Alcaraz niemiecki numer jeden wykorzystuje swój energooszczędny styl gry, aby oszczędzać energię na krytyczne późniejsze rundy. Jego dominacja sugeruje, że jest gotowy w końcu przełamać klątwę ćwierćfinału rzuconą na All England Club. Biorąc pod uwagę przegraną zawodów i obecną formę, może mieć największe szanse na tytuł.
Często zadawane pytania
Jak Alexander Zverev zagrał przeciwko Valentinowi Royerowi?
Zverev wyraźnie zdominował mecz i wygrał 6:1, 6:3 i 7:6. Sam występ przez dwa i pół zdania określił jako niemal doskonały.
Dlaczego zwycięstwo Zvereva na Wimbledonie jest tak ważne?
Zwycięstwo pokazuje, że Zverev z sukcesem przenosi formę mistrza French Open na trawę. Dodatkowo jego wydajność oszczędza energię na dalsze rundy.
Jaki następny mecz dla Niemców?
Jan-Lennard Struff przygotowuje się do starcia z Daniilem Miedwiediewem, zaś Zverev jest już mocno w trzeciej rundzie.
Jak Zverev widzi swoje szanse na Wimbledonie?
Niemiecka gwiazda jest pewna siebie i mocno wierzy, że jego najlepszy wynik na Wimbledonie jest w zasięgu ręki.
