Amerykańscy gracze przybywający do amerykańskich drużyn – z…
Amerykańskie gwiazdy przybywają do drużyn z USA, wywołując alarm w Kanadzie
Transakcja Brady'ego Tkachuka wywołała szerszą dyskusję na temat tego, dlaczego amerykański talent NHL woli amerykańskie franczyzy i co to oznacza dla kanadyjskich klubów. Tendencja ta grozi obecnie przekształceniem równowagi dwunarodowej w lidze.
Transakcja Brady'ego Tkachuka wywołała debatę na temat tego, dlaczego coraz więcej amerykańskich gwiazd skłania się ku amerykańskim klubom, co może zmienić równowagę transgraniczną NHL. Od czasu przeprowadzki Tkachuka granicę przekroczyło dwóch kolejnych znanych Amerykanów: Quinn Hughes, obecnie posiadający franczyzę w Seattle, i Dylan Larkin, który podpisał kontrakt z Detroit Red Wings. Ich decyzje nie są odosobnione; odzwierciedlają wzór zespołów z siedzibą w USA oferujących styl życia, ekspozycję na rynku i możliwości wsparcia, którym rynki kanadyjskie z trudem dorównują.
Model podziału przychodów ligi jeszcze bardziej przechyla szalę – USA zespoły zachowują 75% przychodów mediów lokalnych w porównaniu z 50% w przypadku klubów kanadyjskich, tworząc dysproporcje finansowe, które napędzają odpływ amerykańskich talentów. Prezydent Montreal Canadiens Jeff Gorton potwierdził tę prawidłowość na konferencji prasowej, zauważając, że choć tendencja ta stanowi „niepokój”, nie zagraża ona zdolności Canadiens do przyciągania i zatrzymywania amerykańskich talentów. Gorton wskazał, że sieć skautów organizacji i powiązania społeczne stanowią przeciwwagę dla uroku rynków amerykańskich.
Jednak szersze wyzwanie nadal istnieje: kanadyjskim drużynom brakuje takiego samego wpływu na media, a Rogers Sportsnet i Bell Media kontrolują większość transmisji, ograniczając zdolność klubu do tworzenia własnej narracji lub zabezpieczania lukratywnych umów regionalnych. Analitycy z The Athletic i Sportsnet zasugerowali, że model podziału przychodów ligi i rosnący ślad medialny amerykańskich drużyn tworzą pętlę sprzężenia zwrotnego, która faworyzuje amerykańskich graczy pozostających w Stanach. Gorton pozostał jednak optymistą, twierdząc, że silna kultura szatniowa i konkurencyjne miejsca w składach mogą nadal przyciągać do Kanady czołowych amerykańskich sportowców.
Różnica nie jest tylko finansowa – ma charakter strukturalny. Zespoły z USA działają na rynkach, gdzie mecze NHL są często trzecim lub czwartym najczęściej oglądanym sportem, podczas gdy w Kanadzie hokej dominuje w antenach, ale przychody nie wpływają proporcjonalnie do drużyn. Co dalej?
The Canadiens i inne kanadyjskie franczyzy prawdopodobnie podwoją wysiłki w zakresie spersonalizowanego zasięgu, wykorzystując dwujęzyczny branding i zaangażowanie lokalnych fanów, aby uczynić kanadyjskie doświadczenia bardziej atrakcyjnymi. W międzyczasie liga może ponownie rozważyć warunki negocjacji zbiorowych, aby zapewnić bardziej sprawiedliwy podział korzyści rynkowych, mając nadzieję na powstrzymanie dryfu amerykańskich talentów na północ. Stowarzyszenie Graczy NHL mogłoby również naciskać na struktury kontraktów uwzględniające regionalne dysproporcje podatkowe, dając kanadyjskim drużynom kartę przetargową w negocjacjach.
Trend wykracza poza nazwy namiotowe. Amerykańscy gracze średniej klasy – zwłaszcza ci ze Środkowego Zachodu i Zachodniego Wybrzeża – coraz częściej wybierają drużyny amerykańskie ze względu na krótsze harmonogramy podróży i łatwiejszy dostęp do rynków poparcia w Los Angeles, Nowym Jorku i Chicago. Tymczasem kanadyjskie zespoły muszą mierzyć się z dłuższymi podróżami i mniejszą liczbą znaczących możliwości sponsorowania poza Toronto i Montrealem.
Rezultatem jest dwupoziomowy system, w którym amerykańskie franczyzy mogą oferować nie tylko większe wypłaty, ale także styl życia zgodny z priorytetami współczesnych sportowców. W przypadku drużyn kanadyjskich stawka jest jasna: jeśli exodus będzie trwał, produkt na lodzie może ucierpieć, zmniejszając zainteresowanie fanów i wartość sponsoringu. Niedawne wysiłki drużyny Canadiens, aby pozyskać dwujęzycznych zawodników, odzwierciedlają zwrot taktyczny polegający na połączeniu płynności kulturowej z występami na lodzie, aby przyciągnąć uwagę zarówno rynku krajowego, jak i amerykańskiego.
Otwartym pytaniem pozostaje, czy ta strategia może odwrócić bieg wydarzeń, ale presja rośnie. Dysproporcje finansowe nie dotyczą tylko praw medialnych. Zespoły z USA w wielu przypadkach korzystają również z niższych podatków lokalnych, podczas gdy zespoły kanadyjskie działają w ramach wyższych obciążeń podatkowych, które zmniejszają pensje zawodników netto.
Ta luka podatkowa pogłębia kwestię dochodów z mediów, czyniąc oferty w USA jeszcze bardziej atrakcyjnymi. Na przykład zawodnik zarabiający 10 milionów dolarów w Detroit zatrzymuje około 6,5 miliona dolarów po opodatkowaniu, podczas gdy ta sama pensja w Montrealu zarabia około 4,2 miliona dolarów, co stanowi różnicę ponad 2 milionów dolarów rocznie. Liczby te pomagają wyjaśnić, dlaczego nawet gracze średniej klasy coraz poważniej niż w poprzednich sezonach rozważają oferty z USA.
Przewaga strukturalna drużyn amerykańskich rozciąga się na ścieżki rozwoju zawodników. Amerykańskie uniwersytety i ligi juniorów zasilają teraz bezpośrednio składy NHL, a wielu czołowych zawodników decyduje się pozostać w Stanach, zamiast podążać drogą CHL w Kanadzie. Ta zmiana zmniejsza naturalną pulę talentów dostępną dla kanadyjskich drużyn, jeszcze bardziej zawężając ich możliwości tworzenia składów.
System poboru do drużyny NHL, który priorytetowo traktuje bliskość ośrodków skautowych, faworyzuje również drużyny amerykańskie, ponieważ mogą one dokładniej monitorować perspektywy bez przeszkód logistycznych związanych z międzynarodowym skautingiem. Rezultatem jest samonapędzający się cykl, w którym zespoły amerykańskie zyskują przewagę finansową i rozwojową nad swoimi kanadyjskimi odpowiednikami. Co dalej?
The Canadiens i inne kanadyjskie franczyzy prawdopodobnie podwoją wysiłki w zakresie spersonalizowanego zasięgu, wykorzystując dwujęzyczny branding i zaangażowanie lokalnych fanów, aby uczynić kanadyjskie doświadczenia bardziej atrakcyjnymi. W międzyczasie liga może ponownie rozważyć warunki negocjacji zbiorowych, aby zapewnić bardziej sprawiedliwy podział korzyści rynkowych, mając nadzieję na powstrzymanie dryfu amerykańskich talentów na północ. Stowarzyszenie Graczy NHL mogłoby również naciskać na struktury kontraktów uwzględniające regionalne dysproporcje podatkowe, dając kanadyjskim drużynom kartę przetargową w negocjacjach. Czytaj w GNews.io
Dlaczego to ważne
Amerykańscy gracze skłaniający się ku amerykańskim klubom mogą spowodować brak równowagi w talentach, który osłabi przewagę konkurencyjną kanadyjskich drużyn NHL. Jeśli tendencja się utrzyma, kanadyjskie franczyzy mogą mieć trudności z zapełnieniem składów elitarnymi zawodnikami, co wpłynie na sprzedaż biletów, lokalny sponsoring i krajowe zainteresowanie sportem. Strukturalne dysproporcje w dochodach – pogłębione przez prawa mediów i politykę podatkową – grożą przekształceniem dwunarodowego modelu NHL w ligę de facto skupioną na USA, podważając długoterminową równowagę finansową i kulturową ligi. Zrozumienie czynników stojących za tą zmianą jest niezbędne dla urzędników ligowych i kadry kierowniczej zespołów, których celem jest zachowanie transgranicznej tożsamości NHL i integralności konkurencyjnej.
Często zadawane pytania
Dlaczego amerykańscy gracze NHL wolą drużyny z USA?
Gracze jako główne powody wyboru amerykańskich klubów wymieniają większe rynki medialne, większy potencjał wsparcia, czynniki związane ze stylem życia, takie jak względy podatkowe i bliskość rodziny, a także krótsze harmonogramy podróży. Model podziału przychodów ligi pogłębia lukę finansową, w ramach której drużyny amerykańskie zachowują większe przychody z mediów lokalnych.
Którzy amerykańscy gracze przenieśli się ostatnio do drużyn z USA?
Brady Tkachuk, Quinn Hughes i Dylan Larkin to najbardziej godne uwagi najnowsze przykłady, a każdy z nich podpisał kontrakt z franczyzą z siedzibą w Stanach Zjednoczonych.
Jak prezes Montreal Canadiens, Jeff Gorton, ocenia tę tendencję?
Gorton uznaje te obawy, ale upiera się, że nie zagrażają one zdolności Kanadyjczyków do przyciągania i zatrzymywania amerykańskich talentów, wskazując jako przeciwwagę silny skauting i więzi społeczne.
Co kanadyjskie drużyny mogłyby zrobić, aby zatrzymać amerykańskich graczy?
Zespoły mogą zwiększać zasięg, podkreślać konkurencyjne miejsca w składach oraz wykorzystywać dwujęzyczny branding i zaangażowanie lokalnych fanów, aby zwiększyć atrakcyjność rynków kanadyjskich. Dostosowanie struktur umów w celu uwzględnienia regionalnych różnic podatkowych mogłoby również pomóc kanadyjskim zespołom w konkurowaniu z ofertami amerykańskimi.
Czy NHL rozwiąże problem potencjalnego drenażu talentów?
Urzędnicy ligi rozważają zmiany w porozumieniach o podziale dochodów i układach zbiorowych, aby stworzyć bardziej zrównoważoną strukturę zachęt ponad granicami. Stowarzyszenie Graczy NHL może również naciskać na struktury kontraktowe, które łagodzą regionalne dysproporcje podatkowe.
Jak dzielenie się przychodami z mediów wpływa na ten trend?
Zespoły amerykańskie zatrzymują 75% przychodów mediów lokalnych w porównaniu z 50% w przypadku klubów kanadyjskich, co powoduje dysproporcję finansową, która sprawia, że amerykańskie franczyzy są bardziej atrakcyjne dla graczy poszukujących wyższych zarobków i ekspozycji na rynku.
