Lahm: De identiteitscrisis van Duitsland kostte hen op het WK 2026

Philipp Lahm heeft de schuld voor de derde achtereenvolgende groepsfase van Duitsland op het WK volledig gelegd op het vlak van tactische drift en een ontbrekende nationale identiteit. De aanvoerder van het WK van 2014 betoogde dat de experimentele aanpak van Julian Nagelsmann de Mannschaft had ontdaan van de samenhangende speelstijl die hen ooit definieerde. De 1-0 nederlaag van Duitsland tegen Japan in hun laatste groepswedstrijd op het WK 2026 bezegelde hun lot en was de eerste keer dat de viervoudig kampioen er in opeenvolgende toernooien niet in slaagde voorbij de groepsfase te komen.

Lahms kritiek concentreert zich op het ontbreken van continuïteit. Hij wees op een onsamenhangende selectie van spelers en frequente tactische wisselingen waardoor spelers geen consistent referentiepunt hadden. Het resultaat was een kant die onherkenbaar leek vergeleken met de gedisciplineerde, identiteitsgedreven teams uit het verleden.

Deze drift was niet alleen tactisch; het weerspiegelde diepere structurele problemen binnen de jeugdontwikkelingspijplijn van de DFB, waar het vertrouwen op snelle oplossingen in plaats van identiteitsopbouw op de lange termijn ervoor heeft gezorgd dat het nationale team geen duidelijke filosofie meer heeft. De Duitse WK-campagne van 2026 eindigde met slechts één punt uit drie wedstrijden, hun slechtste resultaat ooit in de geschiedenis van het toernooi. De nederlaag tegen Japan volgde op gelijke spelen tegen Portugal en Nigeria, waardoor flagrante defensieve zwakheden aan het licht kwamen en een middenveld dat moeite had om controle op te leggen.

De cijfers vertellen een grimmig verhaal: Duitsland kreeg zes doelpunten tegen, het hoogste aantal in een groepsfase sinds 1958, terwijl hun xG (verwachte doelpunten) van 1,8 tot de laagste behoorde van alle Duitse ploegen in de moderne WK-geschiedenis. ‘Vroeger wisten we precies wie we waren’, zei hij. " Zijn woorden onderstrepen een bredere kloof tussen generaties, waarbij de kern van de ploeg – ooit opgebouwd rond een gedeeld begrip van de principes van het Duitse voetbal – nu opereert zonder een verenigende blauwdruk.

De ineenstorting van het WK 2026 is geen op zichzelf staand incident, maar het hoogtepunt van een tien jaar durende erosie van de Duitse voetbalidentiteit. Sinds het in de wacht slepen van de trofee in 2014 heeft de Mannschaft drie managers doorlopen – Jogi Löw, Joachim Löws opvolger Hansi Flick en nu Nagelsmann – die elk een andere tactische filosofie met zich meebrachten. Het gebrek aan institutioneel geheugen heeft ervoor gezorgd dat spelers op drift zijn geraakt, zonder een gedeelde taal of methodologie waarop ze kunnen terugvallen.

Dit institutionele geheugenverlies komt duidelijk tot uiting in het onvermogen van de ploeg om basisprincipes onder druk uit te voeren, een kenmerk van vroegere Duitse ploegen die floreerden op momenten waarop de inzet hoog was. Het onvermogen van de DFB om deze crisis aan te pakken komt voort uit een misplaatst vertrouwen in kortetermijnoplossingen boven langetermijnplanning. Jeugdacademies, ooit de ruggengraat van het Duitse succes, brengen nu technisch begaafde spelers voort die de tactische discipline van hun voorgangers missen.

De afhankelijkheid van de federatie van buitenlandse coaches – Nagelsmann is de vierde op rij – heeft het nationale ethos verder verwaterd en vervangen door geïmporteerde systemen die niet aansluiten bij de kernwaarden van het Duitse voetbal. Het resultaat is een team dat eruitziet als een lappendeken van individuele talenten in plaats van als een samenhangend geheel, en dat staat ver af van de machine-achtige efficiëntie van de kampioenen van 2014. Wat nu?

Nu de positie van Nagelsmann onder de loep wordt genomen, staat de DFB voor een afrekening. Een terugkeer naar de fundamenten – een duidelijke identiteit, stabiliteit en een samenhangende pijplijn voor de ontwikkeling van jongeren – is nu niet meer onderhandelbaar als Duitsland zijn toernooigeschiedenis vóór Euro 2028 op eigen bodem wil herstellen. De federatie moet beslissen of ze het project van Nagelsmann zal verdubbelen of zal overstappen op een meer traditionalistische aanpak, maar de klok tikt.

De komende zes maanden zullen van cruciaal belang zijn om te bepalen of Duitsland zijn concurrentievoordeel kan herontdekken voordat het de elite van het continent kan ontvangen. Lezen op Guardian Football