Derrick White waardevoller dan Jaylen Brown? De interne evaluatie van de Celtics

De Celtics beschouwden Derrick White in hun interne evaluatie waardevoller dan Jaylen Brown, ondanks diens MVP-onderscheiding in 2023-2024. Volgens Brian Windhorst overwoog Boston zelfs om Brown in te ruilen voor Giannis Antetokounmpo, een scenario dat de echte hiërarchie binnen de beroepsbevolking illustreert. Browns verrassingstransactie met de 76ers deze zomer verraste de NBA en bracht spanningen op het gebied van talentmanagement in Boston aan het licht.

Achter deze beslissing schuilt een defensieve en systemische logica: Wit belichaamt het profiel van een veelzijdige speler, die in staat is om de beste vleugels van de tegenstander af te sluiten en tegelijkertijd perfect te integreren in het aanvallende systeem van Joe Mazzulla. Hoewel Brown een ster is, wordt hij gezien als minder aanpasbaar aan krappe rotaties in de play-offs, waar verdediging voorrang heeft. De cijfers spreken: in 2023-24 scoorde Wit gemiddeld 12,4 punten, 3,6 assists en 1,4 steals per wedstrijd, met een schietpercentage van 46,5%.

Brown, van zijn kant, behaalde een gemiddelde van 21,4 punten, 4,1 rebounds en 3,5 assists, maar met afnemende efficiëntie in de play-offs (42,1% bij schoten). Deze aanpak daagt de traditionele logica van de NBA uit, die individuele aanvallende statistieken heiligt. Door wit te bevoordelen geeft Boston impliciet toe dat Browns puntenvolume geblokkeerde ballen in de aanval en positioneringsfouten in de verdediging op cruciale momenten niet langer rechtvaardigde.

Het is een erkenning van zwakte die is omgezet in strategische kracht: de franchise geeft de voorkeur aan een systeemtandwiel boven een wispelturige ster, zelfs als dit betekent dat het duo Tatum-Brown, dat nog maar zes maanden geleden onaantastbaar leek, uit elkaar moet worden gehaald. Deze beslissing weerspiegelt ook een strikt vermogensbeheer. Door Brown te zien als verhandelbaar voor een monster als Giannis geven de Celtics aan dat niemand boven het collectief staat, zelfs niet een recente MVP.

White, met zijn onmiddellijke impact en aanpassingsvermogen, vertegenwoordigt het ideale aanpassingsstuk voor een team dat zijn prestaties op elke positie op de vloer wil maximaliseren. Het lef van deze strategie ligt in de weddenschap dat chemie de overhand heeft op rauw talent in het tijdperk van het ‘superteam’. Door Brown vrij te laten, hebben de Celtics niet alleen hun salaris verlaagd voor een speler wiens impact afneemt in de play-offs met hoge inzetten, maar ze gaven ook een duidelijk signaal af aan de rest van de competitie: de markt past zich aan.

Teams zijn niet langer simpelweg op zoek naar doelpuntenmakers, maar naar 'verbinders' die in staat zijn om defensieve gaten op te vullen zonder de bal te monopoliseren. White biedt, door zijn vermogen om aan en naast de bal te spelen, deze tactische flexibiliteit die Brown, vaak afhankelijk van zijn isolatie, met moeite kon bieden in de complexe plannen van Mazzulla. Deze herstructurering dwingt ook tot een herdefinitie van leiderschap binnen de kleedkamer.

Nu de co-ster weg is, valt de aanvallende last regelrecht op de schouders van Jayson Tatum, die nu moet bewijzen dat hij de aanval zonder vangnet kan dragen. In ruil daarvoor stelt de bijdrage van Wit de verdedigingshelft veilig, waardoor het team verandert in een ondoordringbaar fort voor tegenstanders van buitenaf. Het is een gok met een hoog risico: als de aanval opraakt, zal de kritiek hevig zijn, maar als de verdediging standhoudt, zal Boston een revolutionaire theorie hebben gevalideerd over het opbouwen van een kampioensselectie in de moderne NBA.

Jayson Tatum, co-ster van het team, reageerde op deze keuzes door het belang van de "teamcultuur" te benadrukken bij de introductie van White als het nieuwe gezicht van de franchise. “Derrick belichaamt wat we zoeken: consistente intensiteit, defensieve inzet en het vermogen om te presteren zonder de baldrager te zijn”, zei hij. Voormalig Celtics-rivaal Paul George zei over deze dynamiek: "Boston heeft altijd prioriteit gegeven aan balans boven sterrenkracht.

" De toekomst van de Celtics hangt nu af van Joe Mazzulla's vermogen om een aanval uit te voeren zonder Brown, waarbij hij alles vertrouwt op collectieve soepelheid en ijzeren verdediging. De franchise zal moeten bewijzen dat systemische efficiëntie het wint van rauw talent, een theorie die in de eerste wedstrijden van het reguliere seizoen tegen de titelkandidaten op de proef zal worden gesteld. Lezen op BeBasket