Rennie lanceert Love en Jordan: All Blacks in vuurwerk

Dave Rennie slaat hard toe tijdens zijn debuut als leider van de All Blacks en voert een aanval met hoge volatiliteit uit met Ruben Love op de fly-half, geflankeerd door gangmakers Will Jordan en Damian McKenzie voor de Nations Championship-wedstrijd tegen Frankrijk. De Nieuw-Zeelandse coach heeft een wedstrijdformulier opgesteld dat breekt met gewoonten, waardoor de jonge Ruben Love, 25 jaar oud en houder van vijf caps, centraal in het spel komt te staan. Deze gedurfde keuze gaat gepaard met de terugkeer van twee elementen die in staat zijn een wedstrijd te laten beslissen door hun enige voetkwaliteit en hun snelheid van uitvoering.

Will Jordan en Damian McKenzie, bekend om hun vermogen om verdedigingslinies te vernietigen, staan ​​in de rij om vonk te brengen in een XV die een onmiddellijke intentieverklaring wil afleggen. De confrontatie, die plaatsvindt in het kader van het Landenkampioenschap, is van bijzonder belang voor Rennie, die met dit eerste officiële optreden zijn stempel wil drukken. Naast de tactische keuzes lanceerde de coach een echt diplomatiek offensief richting Frankrijk.

Gevraagd naar de tegenstander van de dag en het niveau van zijn kampioenschap, aarzelde Rennie niet om de Top 14 te prijzen en deze ondubbelzinnig te omschrijven als “het beste kampioenschap ter wereld”. Deze verklaring, die aan de vooravond komt van een intense confrontatie tegen de XV van Frankrijk, klinkt als een politiek meesterwerk, met als doel de druk weg te nemen en tegelijkertijd de waarde te erkennen van de spelers die in Frankrijk spelen. Deze tactische configuratie markeert een duidelijk vertrek van de brute kracht die het rugby in Nieuw-Zeeland lange tijd heeft gedefinieerd.

Door twee spelers die net zo mobiel en onvoorspelbaar zijn als McKenzie en Jordan achter een veelbelovende fly-half te plaatsen, geeft Rennie de voorkeur aan explosiviteit en breed spel in plaats van frontale gevechten. Het is een risicovolle strategie die tot doel heeft de Franse verdediging over de gehele breedte van het veld uit te strekken, waardoor de Fransen gedwongen worden uitlijningsfouten te maken tegen meerdere looplijnen. Rennie's aanpak overstijgt het eenvoudige terrein om het psychologische aspect van confrontatie aan te pakken.

Door het Franse kampioenschap publiekelijk te promoten, oefent de Australische technicus onzichtbare druk uit op de schouders van zijn tegenstanders, terwijl hij zichzelf beschermt tegen een mogelijke nederlaag. Als de Blues winnen, zal dat een bewijs zijn van de superioriteit van de Top 14; als ze buigen, komt dat omdat de All Black-spirit uniek blijft. Deze bekwame retorische manoeuvre laat zien dat de nieuwe coach niet alleen de speltactiek voorbereidt, maar ook het mediaverhaal met precisie orkestreert.

Deze strategie maakt deel uit van een bredere context waarin Nieuw-Zeeland zichzelf probeert opnieuw uit te vinden na matige seizoenen. De All Blacks, wereldkampioenen in 2011 en 2015, hebben hun dominantie de afgelopen jaren op de proef gesteld, met name door Ierland en Engeland. Het spel gebaseerd op balbezit en fysieke kracht, de pijler van hun historische succes, toont zijn grenzen tegen teams die in staat zijn om in een hoog tempo te spelen en te profiteren van fouten van de tegenstander.

Door te vertrouwen op profielen als Love, Jordan of McKenzie probeert Rennie snelheid en creativiteit te herintroduceren, kwaliteiten die de kracht waren van Nieuw-Zeelandse teams van de jaren tachtig tot 2000, voordat rugby tactischer en fysieker werd. Rennie's keuze weerspiegelt ook een besef: Nieuw-Zeeland kan niet langer uitsluitend op zijn geschiedenis en identiteit vertrouwen om te domineren. Geconfronteerd met landen als Frankrijk, dat beschikt over een talentenpool uit de Top 14 en het vermogen om tactisch te innoveren, moeten de All Blacks evolueren.

Door spelers op te stellen die snelheden van 100 km/u kunnen halen, geeft Rennie een duidelijke boodschap af: Nieuw-Zeeland wil opnieuw het laboratorium worden voor aanvallend rugby, waar het in het verleden heeft geschitterd. Deze ontmoeting tegen Frankrijk is daarom niet alleen een test, maar een manifest. Deze tactische configuratie markeert een duidelijk vertrek van de brute kracht die het rugby in Nieuw-Zeeland lange tijd heeft gedefinieerd.

Door twee spelers die net zo mobiel en onvoorspelbaar zijn als McKenzie en Jordan achter een veelbelovende fly-half te plaatsen, geeft Rennie de voorkeur aan explosiviteit en breed spel in plaats van frontale gevechten. Het is een risicovolle strategie die tot doel heeft de Franse verdediging over de gehele breedte van het veld uit te strekken, waardoor de Fransen gedwongen worden uitlijningsfouten te maken tegen meerdere looplijnen. Rennie's aanpak overstijgt het eenvoudige terrein om het psychologische aspect van confrontatie aan te pakken.

Door het Franse kampioenschap publiekelijk te promoten, oefent de Australische technicus onzichtbare druk uit op de schouders van zijn tegenstanders, terwijl hij zichzelf beschermt tegen een mogelijke nederlaag. Als de Blues winnen, zal dat een bewijs zijn van de superioriteit van de Top 14; als ze buigen, komt dat omdat de All Black-spirit uniek blijft. Deze bekwame retorische manoeuvre laat zien dat de nieuwe coach niet alleen de speltactiek voorbereidt, maar ook het mediaverhaal met precisie orkestreert.

Deze bijeenkomst markeert het startpunt van het Rennie-tijdperk en zal dienen als een volledige test voor deze nieuwe offensieve architectuur. Als de associatie tussen de jonge Love en de makers Jordan/McKenzie werkt, zouden de All Blacks dit weekend de normen van het moderne rugby wel eens opnieuw kunnen definiëren. Lezen op L'Équipe Rugby