Inter ve Bucchioni: Oaktree Paz için çılgınca bir şey yapmaz

Enzo Bucchioni, Inter taraftarları arasındaki gerçekçi olmayan coşkuyu söndürüyor: Oaktree dönemi, son dönemdeki piyasa başarısızlıklarını telafi etmek için bir kan banyosuyla veya kontrolsüz harcamalarla başlamayacak. Inter, Marco Palestra ve Nico Paz gibi iki özel hedef için yarışı kaybetti ancak yeni sahiplerin paniğe kapılmaya veya son dakikada yenilerini bulmak için boş çekler imzalamaya niyeti yok. Bucchioni'nin ayrıntılı analizine göre Oaktree Capital Management, geçmişten net bir kopuşa işaret eden disiplinli bir sertlik sergiliyor.

Amerikan fonu, piyasayı memnun etmek için "ne pahasına olursa olsun satın al" mantığını reddederek sıkı mali kontrol sağlamaya kararlı görünüyor. Başka bir yere giden Paz'ı ve Palestra'yı satın alamamak, üst düzey alternatifler için milyoner teklifleri çığını tetiklemeyecek. Strateji açık: İş gücündeki bir boşluk, bütçedeki bir boşluktan daha iyidir.

Oaktree'nin bir yatırım fonu niteliği, önceki yönetime kıyasla bu radikal hız değişikliğini gerektiriyor. Bu basit bir açgözlülük değil, varlığın orta-uzun vadede değerlenmesini amaçlayan endüstriyel bir mantıktır. Bir finans kurumu için, ortaya çıkan bir yeteneğin satın alınamaması, bir spor felaketini değil, daha ziyade bir risk yönetimi operasyonunu temsil eder: belirsiz oyuncular için külfetli sözleşmelere bağlı kalmaktan kaçınmak, modern futbolun sıklıkla göz ardı ettiği güvenlik marjlarını garanti eder.

Bu hesaplı soğukluk yeni kurumsal dogmadır. Bu dönüşüm, odak noktasını doğrudan prestijden yapısal sağlamlığa kaydırarak beklentilerde radikal bir revizyonu dayatır. Taraftarlar imza eksikliğinin acısını hafifletmek için dramatik çekimler talep ederken, Oaktree büyük şirketlere özgü bir "risk yönetimi" mantığı uyguluyor.

Fon mevcut sıralamaya değil on yıllık bütçelere bakıyor: hesapları kapatmak ve maaşların kartopu etkisinden kaçınmak için bir yıllık teknik geçişi kabul etmek kabul edilebilir ikincil zarar olarak değerlendiriliyor. Piyasayı her derde deva olarak görmeye alışmış bir çevre için bu, kaba bir uyanış. Müzakere cephesinde bu katılık, rakip menajerler ve kulüplerle oyunun kurallarını değiştiriyor.

Inter artık bir yeteneği güvence altına almak için prim ödemeye istekli çaresiz bir alıcı değil, doğru anı veya düşük maliyetli bir fırsatı bekleyen kurnaz bir muhatap haline geldi. Bu yaklaşım, kötü yatırım riskini azaltır ancak modern futboldan farklı bir zamanlama gerektirir: transfer piyasasının son günlerine acele etmek yerine, strateji fırsatların sabırla izlenmesine dayanır ve kurumsal sessizliğin bir zayıflık işareti değil, hesaplanmış bir bekleme işareti olduğunu öne sürer. Bu yaklaşımın sonuçları doğrudan Simone Inzaghi'ye ve mevcut kadroya düşüyor.

Açıkları kapatacak lüks transferler şemsiyesi olmadan, teknik direktör mevcut kaynaklarını optimize etmek zorunda kalacak, belki de altyapı takımlarına veya düşük riskli çözümlere daha fazla güvenecek. Bu, kağıt üzerinde eksik görünebilecek bir kadroya rağmen yüksek seviyelerde rekabet etmeye çağrılan takım ve antrenör için bir dayanıklılık testidir. Acentelere ve karşı taraflara verilen mesaj da aynı derecede net: Inter artık sakin bir yaşam için ek ücret ödemeyecek.

Uzmanın tanımladığı tutum, rasyonel tarafsızlıktır. Sadece faaliyet göstermek veya medyanın baskısına yanıt vermek için maliyetli operasyonları kapatma konusunda aceleye gerek yok. Bucchioni, Oaktree'nin ekonomik sürdürülebilirliğe dayalı, her bir hareketin o andaki duygularla değil rakamlarla gerekçelendirilmesi gereken bir proje yürüttüğünün altını çiziyor.

Şimdi ne beklenmeli? Inter, yıldız anlaşmalar yerine sıfır parametreye veya düşük maliyetli operasyonlara odaklanarak transfer pazarındaki tempoyu önemli ölçüde yavaşlatabilir. Mutlak öncelik ekonomik plana uyum olmaya devam ediyor ve bu da mevcut kadronun kısa vadede ciddi devrimler geçirmeyebileceğini gösteriyor.

Taraftarların daha kurumsal ve daha az dürtüsel bir yönetime uyum sağlaması gerekecek. FCInter1908 üzerinde oku