Anglia „może pokonać każdego przeciwnika” na Pucharze Świata, mówi Rice

Pomocnik Anglii Declan Rice oświadczył, że jego zespół może „pokonać każdego przeciwnika” na Mistrzostwach Świata po dominującym zwycięstwie nad Chorwacją 3:0, rozwiewając obawy związane z trwającą od 60 lat suszą trofeów w kraju. Rice nazwał to zwycięstwo „punktem odniesienia” dla kampanii Trzech Lwów, przedstawiając je jako dowód ich gotowości do turnieju w 2026 roku. Oświadczenie nadeszło kilka godzin po pokazie klinicznym Anglii w Nicei, gdzie gole Jude Bellinghama, Phila Fodena i Harry'ego Kane'a przypieczętowały zwycięstwo.

Menedżer Anglii pochwalił intensywność i spójność, a trener Chorwacji przyznał, że jego zespół był ogrywany we wszystkich fazach. Zwycięstwo było dla Anglii pierwszym meczem o stawkę od czasu wyjścia z ćwierćfinału Euro 2024 i pierwszym meczem w kwalifikacjach do Mistrzostw Świata od 2022 roku. Komentarze Rice’a podkreśliły zmianę tonu, zastępując dotychczasową ostrożność całkowitą pewnością siebie.

Twierdzenie pomocnika – „każdy może pokonać każdego” – zostało powtórzone przez kolegów z drużyny w strefie mieszanej, gdzie gracze mówili o zakorzenianiu się „mentalności zwycięzcy”. Analitycy zauważyli, że naglące bodźce i solidność defensywy Anglii stanowią podstawę głębszej passy. Ewolucja taktyczna Anglii pod wodzą menedżera była wyraźna: drużyna stosuje teraz płynny system, który zmienia się z 4-3-3 na 4-2-3-1, co pozwala im przeciążać pomocników i rozciągać obronę za pomocą nakładających się bocznych obrońców.

Ta zdolność przystosowania się nie była wyłącznie teoretyczna – chorwacki pomocnik, zakotwiczony przez następcę Marcelo Brozovicia, z trudem powstrzymywał się w przejściach, podczas gdy trójka angielskich napastników wymuszała błędy, które prowadziły do ​​strat w niebezpiecznych obszarach. Uwagi Rice'a spotkały się z ostrożnym optymizmem ze strony ekspertów, którzy wskazywali na głębię Anglii i jej turniejowy rodowód. Były kapitan Gary Lineker nazwał występ „dokładnie tym, czego potrzebowaliśmy”, ale przestrzegł, że zmagania Chorwacji nie gwarantują sukcesu w starciu z ostrzejszym przeciwnikiem.

Blog France 24 na żywo śledził posiadanie piłki przez Anglię (62%) i xG (2,8) jako kluczowe wskaźniki dominacji. Dzięki zwycięstwu Anglia znalazła się na szczycie grupy kwalifikacyjnej, chociaż Rice upierał się, że należy skupić się na stopniowym postępie. Wartość xG, choć wysoka, odzwierciedlała także skuteczność Anglii przed bramką – wykorzystała dwie z trzech wielkich szans – podczas gdy Chorwacja oddała tylko jeden strzał na bramkę.

Ta kliniczna przewaga w połączeniu ze zdolnością drużyny do rotacji kluczowych zawodników bez utraty intensywności sugeruje, że głębia nie jest już teoretyczną przewagą, ale rzeczywistością taktyczną. Historycznie rzecz biorąc, kampanie Anglii w Pucharze Świata były nękane wczesnym opuszczaniem meczów i słabymi wynikami, często przypisywanymi presji psychologicznej i sztywności taktycznej. Odważne oświadczenie Rice’a odzwierciedla jednak zmianę kulturową w drużynie, która przedkłada ambicję nad ostrożność.

Zwycięstwo nad Chorwacją nie tylko podnosi morale, ale także wysyła wiadomość do rywali: Anglia nie jest już zadowolona z ciągłego postępu. Zamiast tego dążą do narzucenia tempa w swojej grupie kwalifikacyjnej i ugruntowania swojej pozycji jako siły, z którą należy się liczyć w 2026 roku. Przewaga psychologiczna ma znaczenie, ponieważ wczesna dynamika w kwalifikacjach może kształtować morale drużyny i oczekiwania fanów przed turniejem, w którym nawet niewielka przewaga często decyduje o remisie przez nokaut.

Następnym krokiem Anglii będzie sprawdzenie nowo nabytej pewności siebie w meczu przeciwko Włochom, drużynie o podobnym rodowodzie i historii wypracowywania wyników pod presją. Zwycięstwo Chorwacji obnażyło także pęknięcia w tradycyjnej narracji o „mentalności Anglii na wielką grę”. Przez dziesięciolecia reputacja drużyny narodowej opierała się na porażkach z postrzeganymi jako równymi sobie zawodnikami, ale ten występ obalił ten mit.

Trio pomocników w składzie Rice, Bellingham i Foden kontrolowało tempo i przejścia, podczas gdy ruchy Kane'a wprawiły chorwacką obronę w chaos. Struktura obronna, prowadzona przez Johna Stonesa i Conora Coady'ego, pozwoliła Anglii na wysoki pressing bez pozostawiania luk. To nie było tylko zwycięstwo – to było stwierdzenie, że Anglia może dyktować warunki europejskiej elicie, a nie tylko wypracowywać wyniki w starciu ze słabszymi przeciwnikami.

Pokazana elastyczność taktyczna sugeruje, że zespół wyszedł poza sztywne systemy, które niegdyś tłumiły kreatywność, umożliwiając rozkwit indywidualnej błyskotliwości w uporządkowanych ramach. Co dalej: Anglia zmierzy się z Włochami 12 października w Londynie. Mecz ten może jeszcze bardziej umocnić ich psychologiczną przewagę przed grudniowym losowaniem Pucharu Świata.

Zwycięstwo nad Włochami nie tylko przedłuży ich passę bez porażki, ale także zasygnalizuje reszcie Europy, że Anglia jest gotowa walczyć o tytuł, a nie tylko w nim uczestniczyć. Czytaj w GNews.io