België verliet het Ahmed bin Ali Stadion met een lastig 0-0 gelijkspel tegen Iran, een resultaat dat hun hoop op kwalificatie voor de kwartfinales van het WK 2022 verpestte. De Rode Duivels toonden een totaal gebrek aan aanvallende scherpzinnigheid, met slechts drie totaalschoten en nul concrete kansen. Alexis Saelemaekers was vanaf de start één van de grote boosdoeners: traag in zijn bewegingen, niet in staat om superioriteit te creëren en in de 65e minuut vervangen door Dodi Lukebakio zonder zijn sporen na te laten.
De bank van Roberto Martínez betaalde ook de prijs voor het gebrek aan creatieve alternatieven, waardoor het team gedwongen werd op smalle en voorspelbare banen te spelen. De tactische nederlaag culmineerde in de uitzetting van Arthur Theate in de 90+3 minuut, na een overtreding op Mehdi Taremi die elke marge voor herstel definitief sloot. Het rijtje gele kaarten voor Taremi maakte de situatie nog ingewikkelder voor de Belgen, die al effectief in de minderheid waren.
De Iraanse doelman Alireza Beiranvand verrichtte het wonder met maar liefst drie beslissende interventies, terwijl zijn evenknie Thibaut Courtois de hele wedstrijd stil bleef staan. De statistieken spreken voor zich: België domineerde het balbezit (62%), maar zonder dat ooit te vertalen in scoringskansen. Er waren 23 voorzetten, maar er kwamen er slechts 3 in de bruikbare ruimte, en de schoten van buiten het gebied waren in totaal 11 van de 14.
Het ontbreken van een topreferentie als de geblesseerde Romelu Lukaku was voelbaar: geen enkele speler overschreed de 50 voltooide passes en het team maakte 18 beslissende fouten. België leed ook onder de druk van een compacte groep als Iran, die de ruimte uitbuitte die openbleef door het gebrek aan verticaliteit van het Belgische team. Roberto Martínez probeerde de prestatie te rechtvaardigen door te praten over een "moeilijke wedstrijd tegen een compacte tegenstander", maar de realiteit is dat de Rode Duivels een team zonder ideeën leken, gevangenen van een systeem dat zich niet kon aanpassen.
Saelemaekers, vers van een wisselend seizoen bij Milan, bevestigde de twijfels over zijn vermogen om zichzelf op hoog niveau te handhaven: 0 schoten, 0 assists en slechts 1 dribbel voltooid in 55 minuten. Zijn wissel kwam te laat om de uitkomst van de wedstrijd te veranderen, maar benadrukte uiteraard de noodzaak van een onmiddellijke koerswijziging. Courtois sloot de wedstrijd scherp af: "We hadden onze kansen, maar waren niet concreet genoeg.
" Zelfs de Belgische pers nam geen blad voor de mond: *Het Laatste Nieuws* kopte "België in crisis" en *Le Soir* sprak van "een van de slechtste prestaties van de Gouden Generatie". Iran daarentegen demonstreerde zijn vermogen om het beste uit de Belgische zwakheden te halen, met een solide defensief blok en een snelle overgang waardoor een team gewend was het spel in moeilijkheden te domineren. Dit resultaat is niet alleen een nederlaag van de dag, maar het symptoom van een diepere crisis die verder gaat dan de enkele wedstrijd.
België, tot voor kort beschouwd als een van de belangrijkste favorieten voor de titel, vertoont tekenen van structurele ineenstorting. De Gouden Generatie, vers van een teleurstellend EK 2020, lijkt de vonk kwijt te zijn die hen naar de top van het wereldvoetbal bracht. Het gebrek aan een charismatische leider op het veld, gecombineerd met een ploeg die niet langer dezelfde atletische frisheid heeft, wordt een serieus probleem.
Zelfs de tactische veranderingen van Martínez, die vaak worden bekritiseerd vanwege hun starheid, leveren niet het gewenste resultaat op. Een ander element dat meeweegt, is de mediadruk en de opgewekte verwachtingen. België arriveerde in Qatar met de last om als een van de te verslaan teams te worden beschouwd, en elke misstap wordt versterkt.
De internationale pers begint al vraagtekens te zetten bij de toekomst van deze generatie en vraagt zich af of het tijd is om na te denken over een generatiewissel. Het moderne voetbal is meedogenloos en België betaalt de prijs omdat het niet heeft kunnen evolueren. De nederlaag tegen Iran heeft dit proces versneld, waardoor een concrete reactie nog urgenter is geworden.
Iran heeft op zijn beurt een historische pagina geschreven. Ondanks dat het niet dezelfde technische kwaliteit heeft als België, heeft het Aziatische team laten zien dat het in staat is zichzelf onberispelijk te organiseren en zo het meeste uit de zwakke punten van zijn tegenstanders te halen. Coach Carlos Queiroz arrangeerde een perfecte match, met een ploeg die alle ruimtes wist af te sluiten en de Belgische eigenheden te neutraliseren.
Dit resultaat geeft de Iraniërs niet alleen hoop op kwalificatie, maar markeert ook een keerpunt voor het Aziatische voetbal, dat laat zien dat het op hoog niveau kan concurreren. De Belgische verdediger Jan Vertonghen voegde wat context toe: "We zijn ons er allemaal van bewust dat dit een team in transitie is. We zijn niet meer dezelfde als vier jaar geleden, maar we moeten een manier vinden om te reageren.
" Wat nu: België moet onmiddellijk reageren tegen Canada, in een wedstrijd die beslissend zou kunnen zijn voor kwalificatie. Een overwinning is een must, maar zelfs als dat lukt, is kwalificatie gezien het niveau van de groep geen vanzelfsprekendheid. Iran daarentegen zal alles uitspelen tegen Engeland, met de concrete mogelijkheid om al op de tweede dag door te gaan als België zou vallen.
Op beide ploegen is de druk maximaal, maar terwijl de Belgen een onmiddellijke oplossing moeten vinden, hebben de Iraniërs laten zien dat ze met iedere tegenstander kunnen concurreren. Lezen op MilanNews24