De internationale carrière van Ben Stokes eindigde niet met een gebrul maar met een gejammer op Trent Bridge, waar het Engelse Bazball-tijdperk instortte onder het gewicht van zijn eigen tegenstrijdigheden. Een bijna leeg stadion was getuige van een testwedstrijd die slechts 3,2 runs per over opleverde, een run-rate die zo bloedarm was dat het de spot dreef met de geroemde agressie van het project. De 283 all-out van Engeland op de derde dag bezegelde een serieverlies tegen Nieuw-Zeeland, een nederlaag die de tactische leegte van het project blootlegde.
De 2-0-score was niet alleen een weerspiegeling van een mislukking op het veld; het legde de holheid bloot van een filosofie die spektakel belangrijker vond dan inhoud. Stokes, de architect van Bazball, liep weg met zijn nalatenschap aan flarden, zijn internationale carrière gereduceerd tot een waarschuwend verhaal over overdreven reikwijdte. De cijfers vertellen het verhaal: de 180 van Engeland in de eerste innings op Trent Bridge was hun laagste totaal van de zomer, ver verwijderd van de achtervolgingen met een hoog octaangehalte die ooit Bazball definieerden.
Hun bowlingaanval, ooit een sterkte, lekte 459 runs in de eerste twee tests, terwijl de batting-opstelling er slechts één vijftig wist te behalen in de reeks. De ineenstorting was niet alleen tactisch; het was existentieel. De veelgeprezen ‘mentale desintegratie’-strategie van Brendon McCullum had een spectaculair averechts effect, omdat de gedisciplineerde aanpak van Nieuw-Zeeland het gebrek aan voorbereiding en diepgang van Engeland blootlegde.
Harry Brook, ooit het boegbeeld van Bazballs jeugdige uitbundigheid, scoorde slechts 79 runs in vier innings, een microkosmos van de bredere mislukking van het project. Het veld van Trent Bridge, dat vaak de schuld kreeg van lage scores, bood weinig excuus: Kane Williamson en Daryl Mitchell uit Nieuw-Zeeland speelden eeuwenlang onder omstandigheden die de veronderstelde agressieve instincten van Engeland hadden moeten bevoordelen. Jonathan Liews autopsie in *The Guardian* beschrijft de nederlaag als het definitieve overlijdensbericht voor Bazball.
“De ondergang van het project was geen knal, maar een saai gejammer”, schrijft Liew. ” De column ontmantelt het verhaal van Stokes-McCullum, met het argument dat de amusementswaarde nooit het gebrek aan tactische inhoud rechtvaardigde. Wat nu volgt: de volgende testreeks van Engeland, tegen India in januari, dreigt als een kans om te resetten onder een nieuwe aanvoerder.
Maar de mislukking van het Bazball-tijdperk heeft een leegte achtergelaten – een leegte die meer vergt dan alleen een personeelswisseling. De vraag is nu of de Engelse cricketautoriteiten de tekortkomingen van de filosofie zullen verdubbelen of uiteindelijk zullen erkennen dat resultaten, en niet run rates, succes bepalen. Lezen op Guardian Cricket